‘Ik ben zo moe,’ fluisterde ik bij de grafsteen van een vreemde, mijn peuter stevig tegen mijn borst gedrukt. Plotseling legde een man in een maatpak lelies naast de tekening van mijn zoon. ‘U bent bij het graf van mijn vrouw,’ zei hij. Hij bood me een reddingsboei aan die te mooi leek om waar te zijn, totdat ik zijn ware reden voor zijn bezoek ontdekte…
De begraafplaats was die oktoberochtend een oase van stilte. Een fijne, zilverachtige mist hing boven de keurig onderhouden gazons en slingerde zich als een spookachtige nevel tussen de stoïcijnse grafstenen door. De herfstzon, een bleke schijf in de grijze lucht, begon langzaam op te gloeien en beloofde een warmte die ze nog niet had gebracht. … Lire plus