« Deze serveerster. Haar naam is Harper Quinn. Ontdek wie ze is. »
Dit was Matthew Calloway. Erfgenaam van een zakelijk imperium gebouwd op ziekenhuizen, farmaceutische bedrijven en politiek. Een man die gewend was aan controle. Een man die er een hekel aan had om voor schut te staan.
In slechts een paar dagen veranderde Harpers leven. Op een avond kwam ze thuis en trof ze haar grootmoeder, Iris Quinn, stijfjes zittend op hun oude bank aan. Twee mannen in pak waren binnengekomen. Ze hadden vragen gesteld over Harper. Over haar moeder. Over haar vader. Het eerste wat mensen opviel aan The Silver Eclipse was het licht.
Kristallen kroonluchters wierpen een gouden gloed over de marmeren vloeren. Zachte vioolmuziek zweefde door de eetzaal. Parfum en dure wijn vermengden zich met de geur van truffelboter en langzaam gegaard vlees. Het was een restaurant gebouwd voor de rijken om zichzelf te bewonderen, weerspiegeld in gepolijst glas en zilver.
Mensen zoals Harper Quinn bewogen zich onopgemerkt door de ruimte.
Ze droeg een eenvoudig zwart uniform. Haar zwarte haar was naar achteren gebonden. Haar houding was recht, want jarenlange oefening had haar geleerd om beleefd te verdwijnen en elke wens te anticiperen voordat die werd uitgesproken. Ze had kentekenplaten die meer kostten dan haar maandelijkse huur. Ze glimlachte omdat dat van haar verwacht werd. Ze sprak nooit, tenzij er tegen haar gesproken werd.
Aan tafel twaalf tikte een man in een op maat gemaakt antracietkleurig pak ongeduldig met zijn vingers op een wit tafelkleed. Een zwaar gouden horloge glansde om zijn pols. Tegenover hem zaten twee zakenpartners die te hard lachten om zijn grappen.
Harper kwam aanlopen met een dienblad vol drankjes.
‘Uw mineraalwater, meneer,’ zei ze zachtjes.
De man wierp hem een blik toe, draaide zich vervolgens naar zijn metgezellen en sprak in het Duits, opzettelijk langzaam en duidelijk.
“Ze is te laat. Op die plekken nemen ze alleen knappe gezichten aan, maar mensen zonder verstand. Wacht maar tot ze iets morst.”
Haar vrienden lachten. Een van hen maakte een onbeleefde opmerking. Harper hoorde alles. Haar grootmoeder had haar Duits geleerd voordat ze Engels leerde. Ze was opgegroeid met het herhalen van vreemde woorden uit verschillende leerboeken aan de keukentafel.
Ze zette het glas zonder te trillen neer.
Vervolgens antwoordde ze in onberispelijk Duits.
« Mijn excuses voor de vertraging, meneer. De keuken zorgde ervoor dat uw biefstuk goed gaar was, zodat u niet nogmaals zou klagen. »
Aan tafel viel een stilte.
