Soms is zwijgen beter dan ruzie maken. Toen ik niet werd uitgenodigd voor familiebijeenkomsten, nam ik gewoon afstand. De waarheid over deze breuk drong pas een paar dagen later tot me door, via een reeks aanhoudende telefoontjes die ik niet beantwoordde.
Het moment waarop alles verandert, in absolute stilte.
Ze zat op de bank, een plek vol herinneringen. Elk voorwerp, elk kussen, leek het verhaal te fluisteren dat ze samen hadden geschreven, de plannen die ze hadden gemaakt en de stilte die zich geleidelijk in de herinnering had genesteld. Terwijl ze deze woorden uitsprak, dwaalde haar blik af naar het plafond. Ze sprak over « een stapje terug doen », over het organiseren van « eenvoudigere feestjes », over een nieuwe dynamiek die, zei ze, iedereen ten goede zou komen.
Maar op wie was deze nieuwe dynamiek precies gericht?
Die vraag heb ik niet gesteld.
