Maar achter de rijkdom en macht ontbrak iets.
Ondanks alles wat hij bezat, bleef er een leegte in hem bestaan, een leegte die geen enkel bedrag ooit had kunnen vullen.
Een geluid in het steegje.
Die avond had Alex net een lange zakelijke bijeenkomst in het centrum achter de rug.
Gefrustreerd en mentaal uitgeput na urenlange onderhandelingen besloot hij een paar straten te lopen voordat hij zijn chauffeur belde.
De straten waren stil, slechts verlicht door het zwakke licht van de straatlantaarns.
Terwijl hij door een smal steegje achter een aantal restaurants liep, hoorde hij plotseling een ongewoon geluid.
Een zacht geluid.
Aanvankelijk was het nauwelijks waarneembaar, ergens tussen een gekreun en een zwakke kreet in.
Alex stopte.
Hij luisterde aandachtig.
Het geluid was opnieuw te horen.
Ditmaal begreep hij dat het geen dier was.
Het klonk als een kinderstem.
De schokkende ontdekking
Alex volgde het lawaai en liep naar een grote zwarte vuilnisbak.
Hij tilde het deksel een klein beetje op.
Binnen, verscholen tussen vuilniszakken en oude kranten, zat een klein meisje.
Ze zag er niet ouder uit dan zeven jaar.
Haar haar was warrig en in de war, en er zaten vuilvlekken op haar wangen.
Haar dunne armen waren stevig om haar knieën geklemd, alsof ze van de vuilcontainer haar bed had gemaakt.
Voor een man die gewend was aan luxehotels en glazen wolkenkrabbers, was het tafereel surrealistisch.
« Hé… kleintje, » zei Alex zachtjes.
Het kleine meisje werd meteen wakker.
Haar ogen sperden zich wijd open, vol angst, en ze deinsde abrupt achteruit totdat haar schouders tegen de metalen wand van de container stootten.
Toen ze de lange vreemdeling in zijn dure pak zag, verstijfde ze.
‘Wie ben je?’ fluisterde ze.
‘Mijn naam is Alex,’ antwoordde hij kalm. ‘Wat doe je hier?’
