De man die van macht genoot

Een lange man betrad de eetkamer met de zelfverzekerde tred van iemand die gewend was aan aandacht. Zijn op maat gemaakte donkerblauwe pak zat strak om zijn schouders, wat zijn houding benadrukte en zowel ambitie als ongeduld uitstraalde.

Zijn naam was Trevor Langford.

In de financiële wereld was Trevor de afgelopen tijd een bekend gezicht geworden. Zijn investeringsmaatschappij had het afgelopen jaar noodlijdende bedrijven overgenomen en omgevormd tot winstgevende ondernemingen, een strategie die zowel bewondering als kritiek opleverde.

Achter hem liep een opvallende vrouw in een dieprode jurk.

Haar naam was Elise, en hoewel ze onmiskenbaar elegant was, suggereerden haar gekruiste armen en afwezige blik dat de avond niet verliep zoals ze had gehoopt.

Trevor koos de tafel naast het hoge raam met uitzicht op de stadslichten.

Lydia benaderde hen met de geoefende kalmte van iemand die al duizenden gasten had bediend.

“Goedenavond. Welkom in Hawthorne House. Mijn naam is Lydia en ik zal vanavond uw tafel bedienen.”

Trevor wierp haar nauwelijks een blik waardig. In plaats daarvan bekeek hij de vork naast zijn bord alsof die hem persoonlijk had teleurgesteld.

‘Bruisend water,’ zei hij nonchalant. ‘En neem de privéwijnkaart mee, niet die je aan toeristen geeft.’

Toen Lydia een stap achteruit deed, hoorde ze hem zachtjes lachen.

‘Met dit soort personeel,’ zei hij tegen Elise, ‘moet je meteen gezag vestigen. Anders gaan ze denken dat ze gelijkwaardig zijn.’

Elise reageerde niet.