We verstijfden van verbazing. De eerste vraag die bij me opkwam, was: hoe kon het in vredesnaam daar terecht zijn gekomen? Misschien in de fabriek gebeurd tijdens het vullen van de hoorntjes? Of, erger nog, misschien is het er later in gekomen en in het dessert bevroren?
We waren er misselijk van en doodsbang. Mijn dochter kon niet eens meer naar het hoorntje kijken, haar handen trilden. Ik heb snel foto’s gemaakt en een klacht ingediend bij het bedrijf.
Nu maakt zelfs de gedachte aan ijs me onrustig. Je weet nooit echt wat er onder die perfecte, glanzende laag chocolade schuilgaat.
