Mijn ouders gaven hun huis als huwelijksgeschenk aan mijn zus, ook al betaalde ik al vijf jaar hun hypotheek. Twee maanden later wilden ze naar mijn vakantiehuis verhuizen, dus ik weigerde. Maar toen… belde de politie me.
Mijn naam is Ruby. Ik ben 29 jaar oud en woon in een rustig appartement in de stad.
De lichten in de ontvangsthal waren te fel. De muziek was gestopt, maar mijn oren suizden nog steeds. Ik zat aan tafel nummer 5 en klemde de steel van mijn champagneglas zo stevig vast dat ik bang was dat hij in mijn hand zou breken. Mijn moeder stond vooraan in de zaal. Ze hield een microfoon in de ene hand en een dikke blauwe map in de andere. Ze zag er gelukkiger uit dan ik haar ooit had gezien.
Naast haar stond mijn zus Vanessa, die er perfect uitzag in het wit.
‘We wilden het bruidspaar iets bijzonders geven,’ kondigde mijn moeder aan, haar stem galmde door de luidsprekers. ‘We geven ze de eigendomsakte van ons ouderlijk huis.’
De zaal barstte los in applaus. Mensen stonden op en juichten. Vanessa gilde van vreugde en begroef haar gezicht in de borst van mijn vader.
Ik bewoog niet. Ik kon niet ademen.
