Marina las het document voor de derde keer, ongelovig over wat ze zag. De officiële brief van het notariskantoor lag voor haar op de keukentafel, naast een half opgedronken kopje thee. In de brief stond in droog juridisch taalgebruik dat haar broer Viktor een vordering tegen haar had ingediend voor de helft van de kosten van de viering van hun moeders jubileum — een feest waar Marina niet eens voor was uitgenodigd.
— Zevenendertigduizend? — zei ze hardop, terwijl ze naar de cijfers keek. — Voor een banket in restaurant ‘De Gouden Hoef’? Voor een optreden van een strijkkwartet? Voor de diensten van een presentator en fotograaf?
Marina pakte haar telefoon en belde haar broer. Het ging over.
— Hallo, — klonk Viktors rustige stem.
— Je hebt me een rekening gestuurd voor een feest waar ik niet eens was?
— Ah, Marina, — zei Viktor met een overdreven verbaasde toon. — Je hebt de brief ontvangen? Klopt helemaal. Dit is jouw aandeel in de kosten van mama’s jubileum. Vijfenzestigduizend gedeeld door twee — toch redelijk?
— Redelijk? — Marina stond op van tafel, niet in staat om te blijven zitten. — Viktor, je hebt het feest expres gepland op een dag dat ik op zakenreis was! Ik kwam pas achter het jubileum via foto’s op sociale media!
— Nou, we konden ons toch niet aanpassen aan jouw schema, — klonk een nauwelijks verborgen spot in Viktors stem. — Mama wilde het juist op die dag vieren. Bovendien weet je hoe verdrietig ze was over je besluit om te scheiden van Sergej. Een geweldige man, trouwens.
Marina sloot haar ogen, terwijl ze de woorden die uit haar mond wilden barsten probeerde in te houden. De scheiding van Sergej was voor haar een bevrijding na vijf jaar vernedering en ontrouw, maar vreemd genoeg koos de familie partij voor hem.
— Viktor, luister goed, — zei ze, terwijl ze probeerde rustig te blijven. — Ik ga niet betalen voor een evenement waar ik opzettelijk niet voor uitgenodigd ben. Dat is absurd.
— Opzettelijk? — zei haar broer verontwaardigd. — Wie denk je wel dat je bent om mij te beschuldigen? Ondankbaar! Mama heeft zoveel voor je gedaan, en jij bent niet eens naar het jubileum gekomen!
— Ik was in Chabarovsk voor onderhandelingen! Je wist al twee maanden van deze reis!
— Werk belangrijker dan mama, hè? — Viktor verhoogde zijn stem. — Altijd staat je carrière voorop. Geen wonder dat Sergej van je wegliep.
Marina voelde een golf van woede opkomen, maar dwong zichzelf om niet te reageren op de provocatie.
— Gesprek beëindigd, Viktor. We zien elkaar bij de rechter, als je dit echt tot het einde wilt doortrekken.
Ze hing op zonder op een antwoord te wachten.
De weken daarna veranderden in een uitputtende reeks telefoontjes, berichten en pogingen tot druk van familieleden. Haar moeder belde dagelijks, verwijtend over haar kilheid en egoïsme. Tante Galina stuurde lange berichten over het belang van familiebanden. Zelfs haar nicht Lena, met wie ze jarenlang geen contact had gehad, herinnerde zich plotseling Marina’s bestaan en begon haar te berispen over haar plicht jegens ouderen.
— Marinka, waarom ben je toch zo koppig? — smeekte haar moeder tijdens een van de vele telefoontjes. — Betaal Vitya de helft, en laten we het vergeten. Hij doet dit toch voor de familie, heeft zo’n prachtige avond georganiseerd.
— Mama, — antwoordde Marina geduldig. — Ik was bereid het hele banket te betalen, als ik maar uitgenodigd was. Maar betalen voor een feest waar ik feitelijk van werd buitengesloten — dat is vernederend.
— Niemand heeft je buitengesloten! Het viel gewoon zo met de data…
— Mama, Viktor heeft zelf toegegeven dat hij deze dag expres koos.
— Hij maakte een slechte grap. Je kent zijn gevoel voor humor.
