Ik bleef er lang naar kijken, alsof het openen ervan deze fragiele, herontdekte band zou doen verdwijnen. Toen las ik het. En even verdwenen de jaren.
Eenvoudige woorden, een verpletterende waarheid
. De brief was kort, maar ongelooflijk krachtig. Daarin legde ze uit dat ze ons allemaal oprecht liefhad. Dat haar dood geen vlucht was voor een gebrek aan liefde, maar een wanhopige poging om zichzelf te redden. Ze sprak over een vage, ondefinieerbare angst: de angst om zichzelf te verliezen, om geen controle meer over haar eigen leven te hebben.
Het huwelijk, schreef ze, was een aanleiding geweest. Niet vanwege haar man, maar vanwege wat hij vertegenwoordigde: verwachtingen, rollen, een vooraf bepaald leven waarin ze zichzelf niet meer herkende. Omdat ze deze angst niet onder woorden kon brengen, had ze gekozen voor stilte en afstand.
Opluchting, verdriet en een laat besef
