De man van eerder keek Rick aan alsof hij hem nog nooit eerder had gezien. ‘Heb je je eigen kind zo behandeld?’
Rick spreidde zijn handen. « Het is uit de context gerukt. »
‘Nee,’ zei een andere gast botweg. ‘Dat is het niet.’
Een stoel schoof over de grond. Iemand greep een handtas.
Een andere persoon mompelde: « Jullie zijn allebei ziek. »
Anna’s gezicht was bleek geworden onder haar make-up. « Ze heeft expres de ergste stukjes opgenomen. »
« Heb je je eigen kind zo behandeld? »
Ik staarde haar aan. ‘De ergste delen? Bedoel je de delen waarin je een kind vernedert en laat verhongeren?’
Maria drukte zich tegen mijn zij aan.
Rick probeerde het nog een laatste keer. « Claire, doe niet alsof je van niets weet. Je hebt haar altijd week gemaakt. »
Een man die ik niet goed kende keek hem recht aan en zei: « Ze is nog maar een kind, jij vreselijke smeerlap. »
Daarna volgde stilte. Echte stilte. Zwaar en definitief.
Ik trok mijn jas uit en sloeg hem om Maria’s schouders.
‘Kom op, we gaan naar huis,’ zei ik tegen haar.
« Ze is nog maar een kind, jij bent echt een lastpak. »
In de auto zat Maria opgerold in de stoel, mijn jas stevig vastgeklemd.
‘Het spijt me,’ fluisterde ze.
“Waarom?”
