Ik dacht aan al die keren dat hij me recht in de ogen had gekeken en had gezegd dat het de storm was. Gewoon de storm. Meteen.
Maar Aaron had gelogen. Ben had gezegd dat hij erachter was gekomen dat Aaron iets in een dossier had veranderd… Had hij ook de details in het rapport over Bens ongeluk veranderd?
“Ik denk dat dat een vergissing was.”
Toen ik thuiskwam, stopte ik de recorder in mijn jaszak en deed alsof ik aan het avondeten was.
Ik kon het eten nauwelijks proeven. Elke keer als de meisjes spraken, moest ik mezelf weer terug de kamer in slepen.
Ik heb Aaron rond acht uur een berichtje gestuurd.
Kun je morgenochtend even langskomen?
Hij antwoordde meteen.
Natuurlijk. Ik neem koffie mee 😘
Ik moest bijna mijn avondeten uitbraken.
Ik heb Aaron rond acht uur een berichtje gestuurd.
Toen Aaron aanklopte, voelde ik me leeg vanbinnen.
Hij stapte naar binnen met een kop koffie van mijn favoriete koffiezaak. Hij keek me even aan en zette de kop neer.
‘Hé,’ zei hij zachtjes. ‘Je ziet er vreselijk uit.’
‘Ga zitten.’ Ik haalde de recorder uit mijn zak en legde hem op tafel tussen ons in.
Hij fronste zijn wenkbrauwen toen hij ging zitten.
Ik drukte op afspelen.
Ik haalde de recorder uit mijn zak.
Toen Bens stem de keuken vulde, trok al het bloed uit Aarons gezicht weg.
Tegen het einde van de opname leek hij ziek te worden.
‘Het is niet wat het lijkt,’ zei Aaron. ‘Ik heb hem geen pijn gedaan. Ik wilde gewoon even praten… hij moet me hebben zien volgen, want hij begon harder te rijden…’
‘Jij… jij was erbij toen het gebeurde? Je hebt mijn man achterna gezeten tijdens een storm omdat je bang was dat hij je zou ontmaskeren?’
“Het is niet wat het lijkt.”
