Het vliegtuig stond op het punt op te stijgen toen de kapitein iets opmerkte dat hem diep verontrustte.

‘Kapitein…’ zei hij voorzichtig, met een gespannen stem. ‘Ik denk dat u uw besluit moet heroverwegen.’

Daniel wierp hem een ​​blik toe, waarbij irritatie op zijn gezicht te lezen was.

“Dit gaat u niet aan.”

Michael sloot even zijn ogen en verzamelde al zijn moed.

‘Ja,’ antwoordde hij zachtjes. ‘Dat klopt.’

De woorden kwamen hard aan.

Om hen heen werd het gemompel steeds luider. Een paar passagiers namen niet langer de moeite om hun telefoons te verbergen terwijl ze filmden. Het moment was al uit de hand gelopen – het behoorde niet langer toe aan de betrokkenen. Het behoorde toe aan iedereen die toekeek.

En toch bleef Eleanor zitten.

Kalm.

Onbewogen.

Onaangetast door de chaos die ze onbedoeld had veroorzaakt.

‘Kapitein,’ zei ze uiteindelijk, met een kalme, vaste stem, ‘u hebt een beslissing genomen zonder alle feiten te kennen. Dat gebeurt. Maar wat u nu kiest te doen… dat is wat u definieert.’

Haar woorden werden niet luider, maar ze troffen wel degelijk doel.

Daniel voelde een koude zweetdruppel langs zijn rug glijden.