‘Ik ben niet degene die je moet overtuigen,’ antwoordde ze.
Dat dwong hem om naar buiten te kijken.
Aan de passagiers.
De bemanning.
De regisseur.
Dit moment was nooit privé geweest.
En dat zou nooit meer gebeuren.
Hij richtte zich op en haalde langzaam adem.
‘Dames en heren,’ zei hij, terwijl hij zijn stem door de cabine liet klinken, ‘er was een misverstand, en dat is nu opgelost. We vertrekken binnenkort.’
Het was niet perfect.
Het was niet genoeg.
En hij wist het.
Maar dat was het uiterste wat zijn trots op dat moment toeliet.
Eleanor reageerde niet.
Ze pakte gewoon haar boek op, opende het en las verder alsof er niets gebeurd was.
Maar alles was veranderd.
De daaropvolgende start verliep geruisloos.
Op een onnatuurlijke manier.
Daniel stuurde het vliegtuig met dezelfde precisie als altijd, maar zijn gedachten waren niet helemaal in de cockpit. Ze dwaalden af naar de cabine, waar hij het moment steeds opnieuw beleefde.
