Even leek het alsof de tijd even stilstond. Toen draaide hij zich langzaam van haar af en keek mij aan.
‘Hé,’ zei hij zachtjes. ‘Kijk me aan.’
Ja, dat heb ik gedaan.
En op de een of andere manier… ondanks alles—
Ik glimlachte.
De muziek begon een paar minuten later weer.
Het was eerst stil, daarna werd het rumoeriger. Mensen bewogen zich rond en de gesprekken kwamen weer op gang. Onze receptie begon weer aan te voelen als een normale bruiloft.
En terwijl Daniel me zachtjes naar de dansvloer trok, zijn hand geen moment van de mijne loslatend, besefte ik iets wat ik voorheen niet volledig had begrepen—
Ik was niet zomaar getrouwd met de man van wie ik hield. Ik was getrouwd met iemand die me zou steunen, ongeacht wie zich tegen ons keerde.
Denk je dat Daniel er goed aan heeft gedaan om de ware gevoelens van zijn moeder voor iedereen te onthullen?
