De ceremonie was prachtig. Toen Daniel naar me keek, terwijl ik aan het einde van het gangpad stond, zag ik een tedere blik in zijn ogen die me meteen geruststelde.
Alle zenuwen die ik had, verdwenen als sneeuw voor de zon op het moment dat hij mijn handen vastpakte.
‘Gaat het goed met je?’ fluisterde hij.
Ik glimlachte. « Dat ben ik nu. »
Hij kneep zachtjes in mijn vingers. « Goed. »
En plotseling wist ik dat ik de juiste keuze had gemaakt.
De receptie zou het makkelijkste deel moeten zijn.
Het feest, het gelach en het moment waarop alles wat we maandenlang hadden gepland eindelijk samenkwam.
En de taart…
Mijn hemel, die taart.
Het klinkt nu wel een beetje gek, hè? Om je zo druk te maken over zoiets.
Maar het was voor mij meer dan alleen een toetje.
Ik had wekenlang heen en weer overlegd met de bakker en elk detail zorgvuldig uitgekozen. Het was een van die kleine dingen die de dag compleet maakten.
Ik stond vlak bij de dansvloer met een paar gasten te praten toen ik de verandering opmerkte. In eerste instantie was het subtiel.
Toen zag ik een van de medewerksters snel voorbijlopen, met een gespannen gezichtsuitdrukking.
Mijn maag draaide zich om.
‘Hé,’ zei ik, terwijl ik haar voorzichtig opving. ‘Is alles in orde?’
Ze aarzelde.
En die aarzeling vertelde me alles.
‘Ik… ik denk dat je met me mee moet komen,’ zei ze zachtjes.
Plotseling verstomde het geluid in de kamer. De muziek, het gepraat – alles vervaagde naar de achtergrond terwijl een vreemd, zwaar gevoel zich in mijn borst nestelde.
‘Oké,’ zei ik.
Lila verscheen meteen naast me. « Wat is er aan de hand? »
‘Ik weet het niet,’ gaf ik toe.
Maar ik had een voorgevo gevoel.
En dat vond ik niet leuk.
De wandeling naar de achterkamer voelde langer aan dan nodig. Bij elke stap ging mijn hart sneller kloppen.
‘Het is waarschijnlijk niets,’ zei Lila, hoewel ik de onzekerheid in haar stem kon horen.
‘Ja,’ fluisterde ik. ‘Waarschijnlijk.’
Maar diep van binnen… wist ik wel beter.
