Want hoe pijnlijk het ook was, hoe oneerlijk het ook voelde, ik weigerde te accepteren dat dit het enige zou zijn wat mensen zich van mijn bruiloft zouden herinneren.
Niet dit.
Zij niet.
‘Kunnen we het repareren?’ vroeg ik, terwijl ik de medewerkers aankeek.
Ze wisselden een blik.
‘We kunnen… proberen er iets van te redden,’ zei een van hen voorzichtig.
Ik sloot even mijn ogen en haalde diep adem. Daarna stond ik op.
‘Oké,’ zei ik, terwijl ik met ietwat trillende handen mijn jurk gladstreek. ‘Doe wat je kunt.’
Lila keek me bezorgd aan. « Weet je zeker dat alles goed met je gaat? »
Ik knikte.
“Dat zal ik zijn.”
En toen, omdat ik geen andere keus had, draaide ik me om en liep terug naar de receptie, alsof alles nog steeds perfect was.
Ik zette een glimlach op, hief mijn kin op en stapte terug de kamer in.
Wat ik niet wist—
Wat ik niet had kunnen weten—
Was dat ergens, niet ver van waar ik stond…?
Daniël had al precies gezien wat er gebeurde.
En hij wachtte op het juiste moment om ervoor te zorgen dat de waarheid niet langer verborgen zou blijven.
Even later tikte de dj op de microfoon.
