Toen kneep ze in mijn hand en zei heel zachtjes: « Mam? »
Ik keek haar aan.
Ze glimlachte een beetje. « Ik denk dat ik je zo wil blijven noemen. »
Gisteravond, na al die drukte, zaten we aan de keukentafel de restjes verjaardagstaart uit kommen te eten, omdat we allebei geen energie meer hadden voor borden.
Alma droeg een van mijn sweatshirts. Haar haar zat slordig vastgebonden. Om haar nek hing een gouden ketting.
Ze zag er zo jonger uit. Zachter.
Ze prikte in haar taart en zei: « Ik dacht altijd dat adoptie betekende dat mijn leven uit twee aparte verhalen bestond. Een verhaal vóór jou en een verhaal ná jou. »
Ik wachtte.
Nu zei ze: « Dat denk ik niet meer. »
“Wat vind je er nu van?”
Ze keek me lange tijd aan voordat ze antwoordde.
“Ik denk dat ik misschien één verhaal had. Het werd gewoon halverwege afgebroken. En gisteren kreeg ik er een deel van terug.”
Ik heb de hele dag over die zin nagedacht.
Misschien was dat wel wat er in die envelop zat.
Niet zomaar een brief. Niet zomaar een afscheid van een man die geen tijd meer had.
Een brug.
